Cita:

Himno Galego

 


¿Qué din os rumorosos

na costa verdecente,

ó raio transparente

do prácido luar?

¿ Qué din as altas copas

de escuro arume arpado

co seu ben compasado

monótono fungar?

- " Do teu verdor cinguido

e de benignos astros

confín dos verdes castros

e valeroso chan

non des a esquecemento

da inxuria o rudo encoro;

esperta do teu sono,

Fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos

a nosa voz entenden,

e con arroubo atenden

o noso rouco son,

mais só os ignorantes,

e féridos e duros,

imbéciles e escuros

non nos entenden, non.

Os tempos son chegados

dos bardos das idades,

que as vosas vaguedades

cumprido fin terán;

pois onde quer xigante

a nosa voz pregoa

a redención da boa

nación de Breogán.

Teus fillos vagorosos

en quen honor só late,

a intrépido combate

disponde o peito van;

Sé, por ti mesma, libre

de indigna servidume

e do oprobioso alcume,

rexión de Breogán.

Á nobre Lusitania

os brazos tende amigos,

os eidos ben antigos

con un punxente afán;

dos teus soantes pinos

dun máxicos destinos

¡Oh grei de Breogán!

Amor da terra verde,

da verde terra nosa,

acende a raza briosa

de Ousinde e de Froxán;

que aló nos seus garridos

xustillos, mal constreitos,

os doces e albos peitos

das fillas de Breogán.

Que á nobre prole ensinen

fortísimos acentos,

non mólidos concentos

que ás virxes só ben 'stan;

mais os robustos ecos

que ¿oh patria! ben recordas

das sonoras cordas

das arpas de Breogán.

Estima non se alcanza

cun vil xemido brando;

calquer requer rogando,

con voz que esquecerán;

mais cun rumor xigante,

sublime e parecido

ó intrépido sonido das armas de Breogán

Galegos, sede fortes;

prontos a grandes feitos;

aparellade os peitos

a glorioso afán;

fillos dos nobres celtas,

fortes e peregrinos

Luitade polos destinos

dos eidos de Breogán "